https://www.occitanica.eu/files/original/4de5a6cd39d90d21866efa4a3b114f91.JPG 4ae9cb5775ae1dabdb9fb66766c1508b https://www.occitanica.eu/files/original/ae3eeb027cb3aa338c0f16112a2cc12b.xml b38842193407dd46166eaf579ca5a95d https://www.occitanica.eu/files/original/a5eedb49fb64182c027e8897e643d58f.pdf e2a19a1016f7d3f4e1c458d21fbc669e PDF Text Text Jornadas CAPES 29 e 30 de genièr - Montpelhièr L’inspiracion bellaudenca en cò de qualques poètas contemporans, Roland Pecout, Joan-Ives Roièr, Silvan Chabaud. M.J. Verny, LLACS, Universitat Paul-Valéry La fin del sègle XX marquèt un interès dels grands per lo periòd barròc. A costat dels estudis menats dins la dralha de Robèrt Lafont e de son antologia dels Barròcs occitans tant coma son Renaissance du Sud1, per Felip Gardy o Joan-Ives Casanova, d’òbras de ficcion s’escriguèron que s’i sentís l’influéncia explicita o implicita de la literatura barròca. Lafont es d’aqueles, de segur, coma Alèm Surre Garcia e tantes maites. E Felip Gardy, aquí tanben dona de guinchadas a una literatura que coneis plan. Pensam a sa novèla Lei Santeis escrituras que conten un pastiche de Bellaud. Mas sa fascinacion per lo mite de Narcís qu’apareis mai d’un còp dins son òbra nos sembla tanben revelatritz de l’influéncia sus son òbra del motiu del miralh, amb lo vertigi que n’es sovent la sorga. Es d’òbras poeticas que volèm parlar uèi, en causir, saiqua un pauc arbitràriament, tres poètas que son estats marcats per sa lectura de Belaud. Silvan Chabaud Començarem per lo mai recent, Silvan Chabaud, editor de las òbros e rimos de Bellaud. Quand li pausèri la question un jorn que presentavi son òbra en public de l’influéncia de Bellaud, me diguèt qu’aquesta èra centrala dins la siá òbra. Dins son recuelh Leis illas infinidas2, pasmens, l’influéncia belaudenca apareis teuna. Poiriam primièr parlar de la forma : Chabaud, al contrari de Belaud, utiliza pas de formas poeticas fixas, laissar debanar los tèxtes sus un ritme liure, alterna poèmas corts amb poèmas mai longs, jamai de mai de doas paginas. Los motius belaudencs (la prison, lo remembre nostalgic de las amistats festivas, los plasers de la carn – coisina coma erotisme – son pas dels dominants…). Se i a dins caduna d’aquelas òbras, a l’evidéncia, de remembres d’un viscut biografic, lo viscut de l’un e l’autre poèta son de segur plan desparièrs. Un solet poèma, tot bèl just titolat « Belaud », pòrta la marca explicita del sonetista : De ta preson as trobat la clau musicala, un carnaval de sonets per duerbir lei pòrtas de la lenga e nos ofrir una garba d’instants coma flors de ginesta ai festas de-z-Ais. (p. 38) Benlèu que nos donan qualques claus, pasmens, aqueles quauques vèrses… En mai de la preson, de l’allusion als sonets, entremesclada al Carnaval e a las fèstas d’Ais, plan presents dins Obros e rimos, benlèu 1 Robert Lafont, Baroques occitans — Anthologie de la poésie en langue d’oc 1560-1660, Aubanel, 1973, rééd. Université PaulValéry, 2003. http://publications.univ-montp3.fr/baroques-occitans-1560-1660 Robert Lafont, Renaissance du Sud. Essai sur la littérature occitane au temps de Henri IV, Collection Les Essais (n° 149), Gallimard, 1970 (http://www.gallimard.fr/Catalogue/GALLIMARD/Les-Essais/Renaissance-du-Sud). 2 Silvan Chabaud, Leis illas infinidas / Les îles infinies, Jorn, Montpeirós (34), 2012, Édition bilingue occitan-français. Version française de l'auteur : http://www.editions-jorn.com/livre-chabaud.htm. 1 MJ Verny : Pecout, Roièr, Chabaud : l’inspiracion belaudenca en cò de tres poètas contemporans. �Jornadas CAPES 29 e 30 de genièr - Montpelhièr qu’es aquí per Chabaud, la sorga, dins aquela garba d’instants que pagèlan l’òbra belaudenca coma l’òbra Chabaudenca, isclas de pichòts bonaürs semenats long dels jorns. Per trobar de sonets belaudencs, dins l’òbra – e dins lo biais - de Chabaud, los cal anar quèrre dins lo volum d’omenatges a Felip Gardy Per un fil d’amistat3, dins un ensemble titolat « Tres sonets, Per Felip ». L’aiga dei mòts Retrobar l’aiga dei mòts, I metre lei mans, Trebolar la susfàcia D’un potz. Lo passatge dei paraulas Sus la pèu Laissa una sensacion unenca E agradiva. Lèu la preséncia de l’aiga Es plus que quauquei gotas Au cròs de la pauma. Lèu l’abséncia de mòts Fa naísser lo gorg Onte barbata lo silenci.4 Plaça Castelana (charrant de Belaud, a la terrassa d’un bar) Per carriera, la vida d’uèi, E dins l’afogament de nòstreis escambis La vida passada Deis arquins provençaus. La plaça Castelana Banha dins una lutz sens atge, Lei botilhòlas de mon gambetà Remontan au ritme d’un sonet belaudin. Ai ribas d’un vuege deliciós Onte nos abandona Una fin de tercet… Nos sembla d’ausir, 3 Amb un fil d’amistat, JF Courouau, F. Pic, C. Torreilles, eds., de comandar a François PIC / CELO / 9 rue Jean de Mansencal / 31500 TOULOUSE. Vèire : http://france3-regions.blog.francetvinfo.fr/le-blog-de-viure-al-pais-france3/2014/02/18/amb-un-fil-damistat.html e http://www.felco-creo.org/mdoc/docs/t_doc_2_20140426092417.pdf?PHPSESSID=9fb8fd98fc57209bfa86c75006f95d88 4 L’eau des mots // Retrouver l’eau des mots, / Y plonger les mains,/ Troubler la surface/ D’un puits. // Le passage des paroles / Sur la peau / Laisse une sensation unique / Et agréable. // Très vite la présence de l’eau / Se résume à quelques gouttes / Au creux de la paume. // Très vite l’absence de mots / Fait naître le gouffre / Où bouillonne le silence. 2 MJ Verny : Pecout, Roièr, Chabaud : l’inspiracion belaudenca en cò de tres poètas contemporans. �Jornadas CAPES 29 e 30 de genièr - Montpelhièr Darrier la clamor de la vila, Un don don infernau d’enfra lei sègles.5 La dicha deis enfants dins la figuiera Lei brancas nos pòrtan Dins lo verd dei fuelhas Largas e bèlas Que raspan la pèu. L’aubre nosat Nos fa un monde claus, I passam d’oradas Luenh de la toforassa. De còps, dins lo juec, Un ramèu Es arrancat, Agacham rajar lo lach, Gota a cha gota, Enrodats de parpalhons gris.6 segur que s’endevinha Belaud amb l’allusion als Arquins o al Dondon infernau. Pasmens, dins los autres dos poèmas, lo resson – estetic coma tematic – de Belaud i es benlèu mens present que non pas aquel de l’òbra de Gardy, amb la plaça de la figuièra7 e lo caractèr evanescent de l’aiga, tan presenta e fugidissa coma, de tot segur, los elements qu’agradavan tant als barròcs, dins sas metamorfòsis contunhosas… Roland Pecout Mantun poèma de Roland Pecout de las annadas 2000, mai que mai, pòrtan la marca de Belaud. Es lo patiment de l’òme engabiat que pertòca lo poèta contemporan e lo motiu de la càrcer torna dins tres poèmas al mens, amb la violéncia fisica (Mai que mai dins lo poèma « Que venguessiam… » e morala de l’embarrament. La figura de Maria Durand, l’embarrada de la torre de Constança, a Aigas Mòrtas i cròsa la figura del Còstasolana de Max Roqueta o aquela de Van Gogh8, que son sejorn a Sant-Pau de Mausòla es presentat quora coma un regugi arcadic, quora coma un embarrament. Lo ton de Pecout es pas lo de Belaud, que cultiva la derision ; Pecout, el, es lo mai sovent dins lo tragic. Son escritura, de còps, se sarra del biais barròc de jogar amb lo lengatge, l’utilizacion de de ressons de sonoritats « grums e lei grans e lei granas » o « braç estacats, que non bracejen ». 5 Place Castellane / (en parlant de Bellaud, à la terrasse d’un bar) // Dans la rue, la vie d’aujourd’hui, / Et dans la passion de nos échanges / La vie passée / Des arquins provençaux. // La place Castellane / Baigne dans une lumière sans âge, / Les bulles de mon gambetta / Remontent au rythme d’un sonet bellaudin. // Aux abords d’un vide délicieux / Où nous abandonne / Une fin de tercet… // Il nous semble entendre, / Derrière la clameur de la ville, / Un don don infernal d’entre les siècles. 6 Parole des enfants dans le figuier // Les branches nous portent / Dans le vert des feuilles / Larges et grosses Qui râpent la peau. // L’arbre noué / Est pour nous un monde clos, / Nous y passons de longues heures / A l’écart de la grande chaleur. // Parfois, dans le jeu, / Un rameau / Est arraché, // Nous observons le lait couler, Goutte après goutte, / Entourés de papillons gris. 7 Per exemple La Dicha de la figuèra, Trabucaire, 2002. Sus Pecout e Van Gogh, consultar, sus nòstre sit « Roland Pécout, écrivain voyageur » (http://www.univmontp3.fr/uoh/pecout/) :http://www.univ-montp3.fr/uoh/pecout/index.php?option=com_content&view=article&id=2&Itemid=7 8 3 MJ Verny : Pecout, Roièr, Chabaud : l’inspiracion belaudenca en cò de tres poètas contemporans. �Jornadas CAPES 29 e 30 de genièr - Montpelhièr Lo motiu de « l’aicí » e de « l’endacòm mai », plan indicat quand s’agís de se metre dins la ment d’un presonièr, percorrís de segur los poèmas. Pròches son, « l’aicí » e « l’endacòm mai », puèi que las presons evocadas, la Torre de Constança o la preson de Villanòva de Magalona, son de ciutadèlas enrodadas per l’infini de la mar que perlonga las palunalhas. Un poèma al mens fai explicitament referéncia a Belaud que lo darrièr vèrs de son sonet CXIX es représ, leugièrament modulat, a la fin de cada estròfa (a despart de la primièra) e a la debuta de las doas primièras. Se i retròba l’allusion a las fèstas carnavalèscas e son forfolh de sonalhas e autras esquillas, que, amb la pensada de las vendémias, fa contraste amb l’embarrament. L’illusion d’entendre las sonalhas dels ases al moment que dindan pels corredors los bruches de claus e sarralhas, la partatjan, lo sonet de Belaud e lo poèma de Pecout. Que venguessiam… Que venguessiam ais oras desmargadas, E veiriam lei ròdas esquichairas Cachar lei grums e lei grans e lei granas E lei rasims venguts de nòstrei brancas, D’estei braç estacats, que non bracejen. Raja ges de vin negre, qu’elei amagan Lei trainadas saunosas dins la carce Ai chins malauts an laissat coma biaça La carn, lo contrastar, la resisténcia Emai l’espèr escrachat, babaròta. Crosèri ton agach d’aucèu-silenci Dins ta tinhassa negra, i’a d’estèlas Roginosas que s’èran enmalhadas Un rei dei Garamantes sens patria Ai corredors lisava au sacrifici. Per aparar lo companh de ton viatge Ai gròs cataus levères ponhs e tèsta Desseparats vos tenguèron, nuech d’ànsia Ont tot s’enaiga, a despart dei vironas. A l’auba, èras penjat. E res mutava. Juillet 2002, Poème inédit, en remembre de Maria Durand e de las embarradas de la Torre de Constància. Cercas pas d’espetar la clòsca de la torre Cercas pas d’espetar la clòsca de ta fe Morisses pas de tantas mòrts dins las temporas. Florisses pas de tanta patz d’un Diu escret. Pòrtas lo mond dins l’esquina, Còsta-Solana. Pòrtas clavadas, lo pertús l’as adamont. La mar deliura es dins ton centre una auba estranja. A ton entorn, l’escur, e puèi la lutz del mond, 4 MJ Verny : Pecout, Roièr, Chabaud : l’inspiracion belaudenca en cò de tres poètas contemporans. �Jornadas CAPES 29 e 30 de genièr - Montpelhièr Qu’enròda tot. Mas ‘quela lutz non la volontas. La mièja-nuech de la torre te la ten luenh. Lo solelh verai, ta cremor, ta deliurança, Que t’apària a tot silenc, es dins ta ment. Fasètz la biaça magra en de terralha rota. Tremolatz d’una freg de cauna entre l’estiu. Mas la sal de palun qu’emblanquís l’encontrada Es la que plòu de la pensada de ton Diu.9 La ressega de la càrcer / la rengaine des prisons Auras d'Espanha son vengudas, en traversar lei fius d'aram 10 sómia se pòdes ! la beguda cordurarà uèi e deman. Lo betum ne fariás arena ; Lo ferre, l'estofariás amb La mar fada e la sang dei venas ; L'amirador, lo fariás ranc, s'aviás la fòrça dei temporas ont lei gigants disián la lei. Mas uèi, lei caps de la malora, dei dos costats, avisa-lei ! Cadun, lei fichoiras lo fissan Per vilaniás o marrit sòrt. Susan ni ploran. Ansin, pissan. Siás bronc, siás luenh, tibat d'esfòrç. Taisa-te, escota, e entèrra Lei cotèus emai lei segrets. Fai-te una arma boscassièra, solet e mut entre lei rets. Cadun vòl e balha d'ajuda Cadun cerca de mai nosents Per escavartar la casuda E per un melse mens cosent. Lo cosinatge va e vira De jorn en sègle e en instant. Version française de l'auteur: en pensant à Marie Durand (Comme à un vertige…) // Tu ne cherches pas à briser la carapace de la tour. / Tu ne cherches pas à briser la carapace de ta foi. / Tu ne meurs pas de tant de morts dans le gouffre du temps. / Tu ne fleuris pas de toute la paix d’un Dieu caché. / Tu portes le monde dans ton dos, Costa-Solana, / Toutes portes verrouillées, le passage est au-dessus de toi. / La haute mer dans ton centre est une aube étrangère. / Autour de toi : l’ombre. Et puis la lumière du monde / /Qui embrasse tout. Mais cette lumière, tu ne la désires pas. / La pénombre de la Tour la tient loin de toi. / Le vrai soleil, ta brûlure, ta délivrance, / Qui te marie à tout silence, est dans ton esprit. // Vous faites de la soupe maigre dans de la vaisselle cassée, / Vous tremblez d’un froid de caverne au milieu de l’été, / Mais le sel des marais qui blanchit la contrée / Est celui qui pleut de la pensée de ton Dieu. 10 Note de l'auteur : la beguda : "la gamelle", l'heure du repas. 9 5 MJ Verny : Pecout, Roièr, Chabaud : l’inspiracion belaudenca en cò de tres poètas contemporans. �Jornadas CAPES 29 e 30 de genièr - Montpelhièr As de collègas dins l'amira, que fan tres torns e puèi se'n van. De jovents pauc-parlants, o d'avis Cara au solelh encadenat, Te dison paraulas de savis ; La barrutla, l'an partatjat. Li demòra, au fons de sa cauna, au dintre dau sòmi e dau pièg, un rise, un escupit de fauna, que rescondràn sot l'uelh planièr. La telè brama o ben pivèla. Un rai chapotat corre ailà. Galés, bomians, mòros, l'estela Que nos tira es un uelh fadat. Dins lei cortiaus corrisson garris. Lei bordilhas plòvon dei plans. Dins l'escur montan lei paparris E lei cridaus van s'estrifant. 11 Pasmens fan pausa brams e pèiras Quand ven lo ser empotingat. Ai fenestrons peta la fèria. Dins lo Leté cercas lo ga. L'ora vira pas, s'escavarta. Jorns, mes, son mòrts coma un passat. Siás qu'un nombre. Subre ta carta Semblas un pauc-val alassat. D'estabosida es la debuta. La febre de lucha a seguit. Puèi l'asirança t'assecuta Per que lo mond siágue afranquit. Leis utopias de passatge Fan sei regalidas au pè Dau castèu. Sens uelhs, cent caratges Leis enfuòcan tras la paret. 12 Se trafega per de sebissas De grums de sòm, o de cafè. Òm fraireja o ben òm se trissa. Mas la solesa es sens trafec. Lei joves pensan de revenge. Lei vièlhs, coma de fedas, de sucre o de sau. Que l'un se penje, aurà tròp luenh mandat lo lec. 11 Note de l'auteur : lei brams e lei musicas, dau mond venguts per sosténer José Bové. 12 Note de l'auteur : sebissa : clope. 6 MJ Verny : Pecout, Roièr, Chabaud : l’inspiracion belaudenca en cò de tres poètas contemporans. �Jornadas CAPES 29 e 30 de genièr - Montpelhièr Entre lei jorns en cròcs de ressa, tòcas lo fins-fons d'un gorg suau. Siás dins lei mans, sota la premsa, per far de vin, d'un Dieu de Diau. Lo present rosega, aiga-fòrta, çò que d'afan aviás ai lèus, çò que de crida aviás per òrta, çò que, en boca, aviás per mèu. Mas amanhagas la rancura. Au plec dau còr es un podet tibat entre dents de la fura. As escampat totei poders. Siatz dins la ròda cracinanta, posa-raca dei desastrats. De-còps siás amont, de còps Danta Parla de tu dins son Tractat. Te viras cap ai palunalhas, tròç d'asuelh que lo grasilhat retalha darrièr lei muralhas. Cada bofe luenh, l'as pilhat. Es la ressega de la càrcer, cançon mesquina sens cantar. De tot espèr cau qu'òm se garce Vair e gris son escobilhats. Çò que demòra, es lei mans nusas. Lo còr palle, mas calossut. La serp dau vergièr sap lei rusas Per t'amanhagar, maubiaissut ! 13 Mas lei vertats que fan leis òmes Coma de ciunes te trevant, te fan somiar dau blau deis dòmes que destra lei monds dau Levant. As pus ges de nom ni d'empara. La tèrra tota es ton exilh. Mas se morisses pas encara, seràs ton paire emai ton filh. Tei letras, jutjessa o ben jutge Lei legisson amb son jornau, e s'emplenan coma d'irutges, de ton morbin, de tei mòts raucs. La nuech s'es facha sus lei lònas. Dei garrigas tomba lo fresc. 13 Note de l'auteur : que = i et que. 7 MJ Verny : Pecout, Roièr, Chabaud : l’inspiracion belaudenca en cò de tres poètas contemporans. �Jornadas CAPES 29 e 30 de genièr - Montpelhièr Leis enferrats de Magalona, 14 entre lei dos, dòrmon dei tres . Estiu de 2002 Écho de poème sur les vendanges (sur un thème de Belaud de la Belaudièra) Leis ases dau país, quand vendémias se fan, me trevan lo pensar dins la granda bastenda. Mon nas sómia rasims, m'afami de merenda, Mas cap pesuc, anam, e tornam, e viram. Leis ases dau país, quand vendémias se fan pòrtan de banastons qu'una seca garganta s'i amorrariá tot d'una, e me manca la canta deis ases dau país quand vendémias se fan. Portaire e portairitz, copaire galejant, e pelòt socitós, e pastièra emplenada, fan son bèu carnavau… Au mièg, ai la mirada deis ases dau País quand vendémias se fan. Dins lei gàbias, lei corredors, lo marrit sang te ven d'ausir tantei cridaus, tantei sarralhas. Nèci ! As cresegut que foguesson sonalhas deis ases dau País quand vendémias se fan… Dintre la galinièra, en marrit betum blanc, s'òupilan lei bruchs dins mila paurei tèstas. Mas ieu vòli lei cascavèus, per ne far fèsta, deis ases dau País quand vendémias se fan. Tan prèp e mai tan luènh, vos prestariáu la man : lei filhas se van far mascarar lo caratge, e Silèna s'amaga en flatant lo pelatge deis ases dau País quand vendémias se fan. De la votz, dau caissau, o de la ment, malan ! La ràbia es lo sol cranc que rosega muralhas. La Costièra brusís, e parli sol, per malhas, ais ases dau País quand vendémias se fan. Lo temps dau most a mes cent colors sus lei plans. La còla s'esparpalha, e lei socas escretas, Vièlhas sèrps de l'Eden, fan sa cançon secreta ais ases dau País, quand vendémias se fan. Setembre de 2002 14 Note de l'auteur : dormir dei tres : coma lei manahns, per faire sa muda. 8 MJ Verny : Pecout, Roièr, Chabaud : l’inspiracion belaudenca en cò de tres poètas contemporans. �Jornadas CAPES 29 e 30 de genièr - Montpelhièr Bellaud [S. CXIX] 1 Per ma fé, mon Thoumas, si tu my vesiés aro, Plus non cougnouissiries lou tiou Belaudinet, Despuis que non l’as vist, èl és tant transsinet 4 Que coum’un sallignon ly és devengut la caro. Ha ! que ben ay perdut d’Avignon la fanfaro, La sollo n’és eicy messo au saupicquet, Noze ny gratuzon n’ay plus au bassacquet, 8 Que nous fasié dubrir lous conduch de la narro. Eicy disnant, soupant, non s’y parlo de filhos, paumo ny paramail ny dau Chantre las quillos, 11 Ny lous datz de Siblet non bruzon dins la man. So que s’és, son diablons, claux et brut de sarraillos, Si ben que m’es avis que pouorty las sounaillos 14 Das azes dau païs quand vindimis sy fan. Joan-Ives Roièr Estudiar dins l’encastre d’aquela comunciacion l’influéncia belaudenca dins l’òbra de Roièr, es mission impossibla, que remandariá a un trabalh – que podèm pas que sovetar – de l’ample d’una tèsi. Son primièr recuelh poetic, auto-editat, se disiá Obras en rimas, títol format, evidentament, sus las Obros e rimos de Bellaud. D’aquel primièr recuelh, Robèrt Lafont me diguèt, en 2000 : « es una òbra de granda cultura ». Efèctivament las guinchadas i son nombrosas… 15 Son tresen recuelh , editat en cò de Jorn, se ditz Les temps passats, e remanda a l’evidéncia als Passatemps de Bellaud. Aquela autobiografia compausada de 151 sonets – dont l’ensemble d’aqueles que pareguèron dins Obras en rimas – barreja las tonalitats e mai los registres de lenga, entre los tèxtes e al dintre dels quitis tèxtes, passant de l’escritura ordurièra al refinament lo mai preciós, de l’inspiracion populara (aforismes, provèrbis, mimologismes) a la cultura sabenta. Aquel barrejadís es una de las marcas de l’escritura barròca tala coma foguèt estudiada per mantun critic, après Jean Rousset16. 15 Entretemps, i aguèt Lo Caladaire, en cò de Jorn. 16 http://www.jose-corti.fr/auteursessais/rousset.html 9 MJ Verny : Pecout, Roièr, Chabaud : l’inspiracion belaudenca en cò de tres poètas contemporans. �Jornadas CAPES 29 e 30 de genièr - Montpelhièr Parièr, Roièr repren de l’escritura belaudenca (e, al-delai, de l’escritura d’aquel temps : cf « Et la mer et l'amour ont l'amer pour partage, Et la mer est amère, et l'amour est amer, L'on s'abîme en l'amour aussi bien qu'en la mer Car la mer et l'amour ne sont point sans orage.» de Pierre de Marbeuf - (1596-1645- ) lo plaser de jogar amb lo lengatge. Puèi que s’agís d’amarum, poiriam citar lo sonet que jòga sus un malhum d’imatges que l’aiga e lo pastagàs ne son lo centre e que jòga tanben sus los mots e sas sonoritats : « amarum » / « amadura » ; « barra dura » / « barradura » / « barrejar doç » ; « despastissent » (que remanda a « despartissent ») Coma lo pastagàs trebolent l’aiga pura, ton imagi vuejat au veire de mon còr lo fai fernir de tant, e tremolar tant fòrt, que ne’n vèn pallinèu coma la neu de Lura. L’amarum que congrea e que se l’i amadura ne’n fai una mauresca, e se perdo lo nòrd me gèlon de glaçons dins lo pitre a plen bòrd e s’ansin siáu mon bar, tu siás ma barradura : dura barra onte fas dau papagai belàs e ieu dau canarí demieg lei fuelhas mòrtas, ambé lo pom d’amor de mon arma per òrta ; aqueu barrejar doç ne’n siáu totara las : lo tieu aperitiu me fai l’apètit paure e me despastissent de tu, vau beure aurre. Es pas per azard tanpauc se Joan-Ives Roièr nos ven aicí parlar de la cosina de Belaud… Vaquí una passion que partajan los dos poètas : aquela de la cosina, e mai dins la mòda d’uèi del « consomar local »… L’un coma l’autre culhisson l’erbeta per faire l’ensalada, e cosinan la sauvatgina ; se regalan de carnsalada e cercan los bons vins. Quasiment totjorn, en cò de Roièr, lo motiu de la cosina es aquí per amagar d’allusions mai intimas, sota la derision e lo rire. Dos exemples, a l’azard, que se’n poiriá trobar a bodre dins l’òbra. LXXIII Coniu enmostardit que sus taula tronaves, escota pietadós mon planhum languissent : totara ambé d’alhet, dins lo vin blanc saussent e la badassa au cuou, ta vidassa acabaves ; imagina-te un pauc qu’en te portent en boca totes t’aguessiam puei racat dins lo sieton : ne’n seriás mòrt per ren e per ren, paureton, dins lo bòsc cosinier auriás adonc fach soca. Ailàs ! ei ben aquò que per ieu s’es passat qu’au moment de partir e de se potonar, coma un morsèu pas cuech ma boca l’as fugida. De segur lo lapin en tots agrada pas, mai quand de per son trauc un còr vòu pas sautar, es qu’en paure clapier s’enconilha sa vida. 10 MJ Verny : Pecout, Roièr, Chabaud : l’inspiracion belaudenca en cò de tres poètas contemporans. �Jornadas CAPES 29 e 30 de genièr - Montpelhièr LXXXVIII Coma a la molineta un còr que l’òm empassa en l’esquichent dau det per lo ben estrifar, la carn qu’ai dins lo pieg se troceja e s’estraça e saussissa benlèu totara m’auràn fach ; ò merçon, ò bodin negre coma una agaça mai que d’amor macat ei de sang qu’es tacat, ò bensai saussissòt a’n un cròc estacat onte de tant secar a la perfin s’alassa. Mai coma aquò, cu saup, mon còr tornarmai tendre e apetissadís, tant se lo badaràn les practica’ au mercat que puei lo cromparàn… Alevat que lòngtemps demorèsse per vendre e ne’n venguèsse un jorn coma una bata dur, esperent soncament d’un chin far lo bonur. Lo sonnet que nos vai interpreter Renat Sette es tanben una guinchada a Bellaud, de segur : Roièr - XCIV La luna ei dins son plen e lo vuege dins ieu creisse coma un chiron s’entrauca dins la fusta ; faudriá que lo fustier vèngue d’una man justa xilofenar coma còr en me durbent lo sieu ; ansin pòst còntra pòst, seguent l’èime dau riu, anariam a la mar rejónher la flibusta ; oblidariáu ailà ce que me tarabusta e lei sinhs clavelats tot de lòng de mon fieu. Ailàs siáu pas de bòsc, ni l’aiga dei lagremas a jamai fach un flume, e n’ai pas coma remas que dos braç auborats dins l’aire bracegent ; laisso donc lo chiron que contúnie son òbra e, reduch a sa pèu, fague d’una manòbra de mon còr un balon amont voletegent. Bellaud S. XXXVII Que non son las paretz d’eyci toutos de ciero, De burre ou ben de sau ? guaire non s’estariou, Car tant de mous dous hueils de plours you gitariou Que la sau sy fondrie dedins tallo ribiero. Et puis de mous souspirs la feroujo tubiero, Per lou fuoc que Margot tisouno dedins you, Lou burre vistament et la ciero fondriou, En rendent la preson plato coumo nostro hiero. Per passar lou debouort que mous hueils aurien fach, Dau poustan de mon liech qu’à present ay desfach, Embé forço claveoux fariou uno barquetto. Puis las flechos qu’amour dins mon couor a leissat, Per ramos servirien d’un et d’autre coustat, Per au pouort de salut sauvar ma persouneto. Se reconeis aicí aisidament l’influéncia del celebre sonet de Belaud, que foguèt aital analisat per J. 17 Gibelin « un ingénieux attirail de petit bricoleur » , o per Lafont (« l’attirail traditionnel des flammes et des 18 flèches, des regards et des plaies » , puèi per Chabaud, coma un jòc sus los clichats petrarquistas. Tot i es, dins lo poèma de Roièr, dels elements que compausan lo poèma belaudenc : « pòst », « remas », « riu », « aiga dei lagremas ». Mas lo sòmi belaudenc, es a pena evocat qu’es aitanlèu abausonat. S’aquel gost per lo jòc, lo partatjan, Bellaud e Roièr, de segur, la derision estent l’antidòta contra la dolor, la « personeta » evocada per Belaud es encara mai patetica dins lo poèma de Roièr ont a pas mai … coma remas que dos braç auborats dins l’aire bracegent. Del còp, dins lo poèma de Roièr, d’autres motius barròcs apareisson, que ne venon sagelar la prigonda originalitat : la luna, astre subjècte a metamorfòsis, lo còr de l’òme qu’es redusit a sa pèl per l’òbra del chiron e ne ven « balon […] voletegent »… 17 « Loís Bellaud de la Bellaudièra », in « Dorsièr "Barròc", seguida », Revista pedagogica Practicas, Obradors occitans, Montpelhièr, 1987, p. 24. 18 Baroques occitans, p. 167. 11 MJ Verny : Pecout, Roièr, Chabaud : l’inspiracion belaudenca en cò de tres poètas contemporans. �Jornadas CAPES 29 e 30 de genièr - Montpelhièr Conclusion Las qualques remarcas que fasèm aicí an pas d’autre objectiu que de donar enveja de legir, tant Bellaud coma los poètas contemporans que, per la màger part, aurián pas facha òbra literària s’avián pas aligada l’originalitat de son inspiracion e de sa sensibilitat amb un fons de cultura solida. Me sembla tanben que lo trabalh suls tèxtes mòstra, a l’evidéncia, que, delai los traches de l’estetica barròca definits – a posteriori – dins l’encastre d’un moviment cultural a l’escala del mond tot datat dels sègles XVI-XVII, i a tanben una permanéncia dels motius e dels biaisses d’escriure que perduran delai los sègles. 12 MJ Verny : Pecout, Roièr, Chabaud : l’inspiracion belaudenca en cò de tres poètas contemporans. � https://www.occitanica.eu/files/original/5c779cdaa657c429cb07e2a9fac26e34.jpg af8abe87b3c346393ceef8bdee228cfc https://www.occitanica.eu/files/original/403c11d13b519569e912cd5049a5b99a.jpg f1adaf03fc0efbb5ca07dcc1b4cdac3a https://www.occitanica.eu/files/original/e1397350dbb1a4d8fbeb2c97b77fcf8c.jpg 8ce16f8cbabddc42aa607ec0ea3d57fb https://www.occitanica.eu/files/original/505eb4951f90ca2b2a8d5ea5361b2796.jpg 6c7cc58266eeb40bfb1d30816d1aff7b https://www.occitanica.eu/files/original/a9d69065f6d95f22b94bfd668c5deaf4.jpg 9422809b75cbbce9578e2fd673fe35c3 https://www.occitanica.eu/files/original/aab67bfa9e98eefcc646d7fc3771a57b.jpg afc1d3028c18b598dc922f509d6f9338 https://www.occitanica.eu/files/original/92f6626f095ff133fd7ae6b4e616d8f1.jpg 0f65c74cef9c9fbdf5e97236847e3e90 https://www.occitanica.eu/files/original/9eb6c96777410441c1425405ab09c7ab.jpg e5751cbd7c00b267f97b634ed26a5fb3 https://www.occitanica.eu/files/original/188df072a228ecd1f00648a1501870ec.jpg e2715aae50051f5a956c0e22b4107629 https://www.occitanica.eu/files/original/15bfb17097351126dd2966a5307b55d3.jpg bfadf4e9f2350cf53ae06b5f27dba380 https://www.occitanica.eu/files/original/f41a143dd921768fb6ea010782ad9294.jpg 84b3d2ac25c2e670a32d6e8272508b9c https://www.occitanica.eu/files/original/1c21189b390dbab19c32337824f5eecd.jpg c68a29a872c8a8383411025a6d7d108a Dublin Core The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/. Title A name given to the resource Campus Estudis Variante Idiomatique Languedocien Région Administrative Languedoc-Roussillon Graphie Graphie classique / Grafia classica Dublin Core The Dublin Core metadata element set is common to all Omeka records, including items, files, and collections. For more information see, http://dublincore.org/documents/dces/. Title A name given to the resource L'inspiracion bellaudenca en cò de qualques poètas contemporans, Roland Pecout, Joan-Ives Roièr, Silvan Chabaud / Maria-Joana Verny. Jornadas d'estudis CAPES, Montpelhièr, 29-30 de genièr de 2015. Alternative Title An alternative name for the resource. The distinction between titles and alternative titles is application-specific. L'inspiracion bellaudenca en cò de qualques poètas contemporans, Roland Pecout, Joan-Ives Roièr, Silvan Chabaud / Maria-Joana Verny L'inspiracion bellaudenca en cò de qualques poètas contemporans, Roland Pecout, Joan-Ives Roièr, Silvan Chabaud / Maria-Joana Verny Subject The topic of the resource Critique littéraire Bellaud de la Bellaudière, Louis (1533?-1588) Royer, Jean-Yves Chabaud, Silvan Pécout, Roland Description An account of the resource Cette communication a &eacute;t&eacute; donn&eacute;e le 29 janvier 2015 &agrave; l'Universit&eacute; Paul Val&eacute;ry dans le cadre des Jornadas d'estudis CAPES. Aquesta comunicacion fogu&egrave;t deliurada lo 29 de geni&egrave;r de 2015 a l'Universitat Paul Val&eacute;ry dins l'encastre de las Jornadas d'Estudis CAPES. Creator An entity primarily responsible for making the resource Verny, Marie-Jeanne Source A related resource from which the described resource is derived LLACS - Université Paul-Valéry Montpellier III Date A point or period of time associated with an event in the lifecycle of the resource 2015-01-29 Date Issued Date of formal issuance (e.g., publication) of the resource. 2015-06-15 Rights Information about rights held in and over the resource Certains droits réservés Is Part Of A related resource in which the described resource is physically or logically included. <a href="http://www.purl.org/occitanica/11019">Actes des <em>Jornadas d'estudis CAPES 2015</em></a> Format The file format, physical medium, or dimensions of the resource application/pdf Language A language of the resource oci Type The nature or genre of the resource Text texte électronique Temporal Coverage Temporal characteristics of the resource. 15.. 19.. 20.. Relation A related resource Vignette: http://occitanica.eu/omeka/files/original/4de5a6cd39d90d21866efa4a3b114f91.JPG Date Modified Date on which the resource was changed. 2017-04-12 Jeanne-Marie Vazelle Is Version Of A related resource of which the described resource is a version, edition, or adaptation. Changes in version imply substantive changes in content rather than differences in format. <a href="http://www.purl.org/occitanica/11057"><em>Bellaud dins la poesia contemporana (Joan-Ives Roi&egrave;r, Silvan Chabaud, Roland Pecout</em>)/ Maria-Joana Verny [conf&eacute;rence film&eacute;e]</a> Identifier An unambiguous reference to the resource within a given context https://occitanica.eu/items/show/11478 Occitanica Jeu de métadonnées internes a Occitanica Portail Le portail dans la typologie Occitanica Mediatèca Sous-Menu Le sous-menu dans la typologie Occitanica Campus Type de Document Le type dans la typologie Occitanica Article scientifique Contributeur Le contributeur à Occitanica LLACS Univ MTP 3 Catégorie La catégorie dans la typologie Occitanica Ressources scientifiques