Explorar los documents (4561 total)

Dins lo libre de racontes que pareis uèi, l’autor nos convida a una passejada dins lo temps, en daissant córrer son imaginacion, en tot rencontrar, de còps que i a, d’eveniments vertadièrs del passat o del present. Dins un biais de dire ric, gaibeja l’umor, l’ironia mas tanben lo seriós quand evòca d’eveniments istorics. Las gravaduras d’Andriu Bonhomme nos porgisson un punt de vista en totala armonia amb los racontes. Aquelas istòrias de colombs, que se debanan per una màger part en Perigòrd, l’autor, tot naturalament, a volgut que fuguèsson reviradas en occitan. Joan-Claudi Dugros l’ajudèt dins aquel pretzfach. Nascut a Cusòrn (Òlt e Garona), Joan-Pau Blot, que demòra en Perigòrd, a escrit de recuèlhs de poesia, e revirat de l’anglés divèrs obratges.

Aure Séguier que nos perpausa un libe joenessa de sciéncia ficcion qui encantarà lo legidor e la legidora. Dinosaures, ua halha espaciotemporau, la Societat deus Guardians Temporaus (SGT) e dus liceans que son los ingredients d'aquera istòria qui va a trucatambor.

En version gascona o lengadociana

Aquestas novèlas que son nomentadas « deu Bearn » pr’amor d’estar localizadas peus parçans de Somolon, Revenac, Pau. Per çò qui ei deu capdulh, qu’anaram deu costat deu bòsc Bastard aperat tanben lo bòsc de Pau e peu barri deu Hedàs, un quartièr de mau esvitar uei lo dia. Mes los lòcs causits ne son pas que pretèxtes, encàs tà descríver lo mauestar, lo sofriment deus personatges deus recits, neurosats per la màger part, sia pr’amor d’estar obsessionaus, marginaus, mauaimats deu pair o d’estar quasi despairats. Aquestas sheis novèlas que son tiradas e arreviradas per l’autor deu son libe publicat en francés a las edicions Gascogne d’Ortès, titolat « Nouvelles du Béarn et d’ailleurs ».

Un dia, au ras deu gran lac, Titon l’elefant qu’amassa un dequerò estranh. Après de l’aver revirat en tots sens, qu’assegura qu’ei un bonet. Mes tots ne son pas d’aqueth avís !

Revirat deu francés per Patric Guilhemjoan

Amb l’abonde de son vocabulari, la bèla culhida de locucions occitanas, de torns populars, d’expressions presas al viu, de provèrbis e de dires, aquel diccionari occitan-francés pòrta plan son nom de Tresaur dels mots. Frucha d’una quista menada al long de desenats d’annadas, Adrieu Lagarda l’a volgut miralh fidèl de la paraula d’Òc. Serà un espleit mannat per totes los que vòlon aprigondir lor coneissença de l’occitan, plan al delà del terrador audenc de Rivèl. Tota la varietat, la fòrça e lo chuc d’una lenga i se manifèstan, a posita de totes los legeires.

Andrieu Lagarda a vodada tota sa vida a l’estudi e a l’ensenhament de la lenga occitana, amb fe e perseverança. Es l’autor d’una òbra occitana abondosa e de granda qualitat : obratges de lexicografia, cronicas, contes pels mainatges, escrits autobiografics, recuèlhs de provèrbis, de devinalhas, de noms de luòcs e de personas, traduccions, collector e editor d’un dels pus polits recuèlhs de contes populars occitans.

Bernard Manciet que perpausa nau poèmas impromptús, escriuts "de chic" com ditz, shens modèle, de faiçon espontanèa. Que son poèmas hòrts, poèmas bastits e estavanits, poèmas de franc-tiraire.

« Ivona obsèrva lo mond a l’espèra de l’eveniment. Son inspiracion es sens bòlas que se va noirir de l’actualitat, d’anecdòtas, d’articles scientifics coma d’istorietas de uèi o dau passat, de la vida vidanta fin finala. Fina cosinièra, dins sas recèptas coma dins sos escriches, sap ajustar la punta de sal que dona de gost o apondre los qualques grans de pebre que fan ressortir sa composicion mas tanben lo vinagre quand li sembla necite e que las circonstàncias ne fan mestièr ».

Aqueste libre recampa, de passejadas en soscadissas au fial de l’aiga, de cronicas que la primièra espeliguèt dins lo temps de la covid. Volgut bilingüe per fissar la curiositat dels novèls estatjants aculhits en riba de Taur ; mas tanben per tornar donar lo chuc e lo muc de sa lenga a aqueles d’aquí.

Amoroses de la lenga occitana, apassionats d’ornitologia, de l’origina dels mots e dels noms vernaculars, aqueste libre es fach per vautres.

En mai 286 fichas d'aucèls polidament illustradas per de fotografias, lo libre presenta un vintenat de paginas sus las "paraulas d'aucèls" (mimologismes e onomatopèas) e de reviradas de las fabliòlas d'Esòp ont i a un aucèl, dau grèc a l'occitan, per Joan Pau Bringuièr. Obratge de vulgarizacion, las intradas se fan en francés, lo libre conten atanben la traduccion de las fichas dins aquela lenga e d'ensenhadors que permeton de passar d'una lenga a l'autra e de s'i retrobar.

Aquel recuèlh de Monique-Marie Ihry clau qualques poèmas nostalgics de joventut. Son aquestes que benlèu me pertòcan mai. Son las recordanças d’un temps de boèmia ont la vida se viu al present sens se trachar d’aver un numèro de Seguretat sociala. Far la vida leugièra aquò’s lo ròtle, conscient o inconscient, del poèta. Tirar de l’existéncia çò pus agradiu es la tòca de la poesia. Per aquò far, l’escritura deu passar per l’armonia dels mots e dels sens, çò que capita a plaser Monique-Marie Ihry. Sos poèmas son pas desprovesits d’erotisme (la poesia dels sens). Amb Monique-Marie Ihry, la femna es suauda dins sa femenitat assumida. Dins aquela pèça poetica son tres personatges : Ela, El e lo Mèstre de felicitat. Ela se prenoma Alba. El es Pau. Còp e còp exprimisson l’esmai de lor rescontre primadenc sus las broas del Canal de las Doas Mars, las desseparacions setmanièras e lo bonur gaudiu de lors urosas retrobalhas dins lo campèstre occitan.