Explorar los documents (2018 total)

Une petite anthologie de vingt contes merveilleux et récits fantastiques d'écrivains provençaux, en majorité de la période initiale du Félibrige, soit extraits d'oeuvres plus amples, soit choisis, entre autres, dans l'Armana Prouvençau.

De cap a las annadas 1900, Antonin Perbòsc, regent a Combarogèr en Lomanha, que cuelhó dab los mainats de l’escòla primària deu vilatge establits en societat escolara ua garba de contes populars en occitan gascon. Aquera cuelhuda de contes, de las mes bèras e completas qui sian estadas hèitas en país d’òc, n’èra pas jamés estada publicada dens la soa lenga d’origina e n’èra pas tanpòc jamés estada publicada dens la soa integralitat, de l’a dinc a l’izèda.

La nosta edicion que vòu donc hicar en plea lutz lo tribalh etnografic màger de Perbòsc. Tau plaser deus legedors, solide, mes tanben tà que los contaires e posquian putzar a la hont tà tornar balhar vita, uei lo dia, aus contes amassats peus mainats lomanhòus jos la direccion de Perbòsc. Ua garba de 115 contes meravilhós, contes de bèstias, peguessas, contes tad arríder, jòcs de lenga, istuèras e benalejas…
Edicion establida per Josiana Bru e Joan Eygun

Les poèmes réunis dans le présent recueil ont été écrits – pour reprendre les propos de l’auteur, dans sa « langue du Sud » (l’occitan) et dans sa « langue du Nord » (le français). Les plus anciens furent inspirés par un séjour que fit le poète au Portugal, il y aura bientôt cinquante ans. Les autres ont été composés entre 2000 et 2006. On y retrouve les thèmes chers à Bernard Lesfargues : « l’amour de sa vieille terre périgorde, l’amour toujours vif de la femme, l’amitié, le temps qui s’essouffle et la mort qui patiente. » Ce recueil serait-il des adieux poétiques au monde d’ici-bas ? On pourrait le penser parfois, à lire les nombreuses allusions à la mort. Mais tant parler de la mort ne signifie-t-il pas encore et toujours un amour inextinguible de la vie ?

Los lectors de poësia trobaràn aicí recampada la mager part de l’òbra poetica de Bernat Lesfargues, entre los ans 1940 e lo temps de uèi, dins las doas lengas. A costat dels recuelhs ja ancians, ara per ara inaccessibles mas prestigioses (Cap de l’aiga ; Còr prendre ; Ni cort ni costièr...), aquí reeditats e mai completats de mai d’un poèma, La Brasa e lo fuòc brandal dona enfin a legir, dins tot son ample, sus mai d’una mitat de sègle, totes los grands moments d’un itinerari d’escritura d’entre los pus representatius de la poësia tout court, entre sègle XX e sègle XXI a començar.

Al long de Sinèra e la mòstra d’òr, Andrieu Lagarda nos conta l’itinerari e la vida d’un òme del pòble, entre los sègles XIXen e XXen. De las descobèrtas d’un mainadet curiós de tot çò que l’environa, a l’adulte qu’a sabut bastir son independéncia, en passant per la dintrada a l’escòla o las porradas del temps de gojat.
Es la vida d’un mestieral que camina e s’adapta als cambiaments tant socials coma tecnics e economics que capviran la vida del pòble, en passant del vilatjòt rural a la vilòta industriosa.
Andrieu Lagarda es un mèstre per desvolzar las cronicas de la vida vidanta al long de las annadas : fèstas, aventuras e reviradas, mas tanben paurs, dramas e malastres, dins una lenga viva e saborosa. Un grand plaser de lectura. Sinèra e la mòstra d’òr, un dels libres dels pus escasuts d’Andrieu Lagarda.

Amb un lexic occitan-francés.

Es un camp de pèiras, daissat à Fermin per son oncle, per li « aprene a viure ». Pas jamai digùs poguèt cultivar aquel canton del causse de Carcin, ont qualques casses mingres e de genibrièrs brotan entre los ròcs. Çaquelà, lo jovent decidis de téner aquela escomesa lançada : jos las pèiras, per fòrça, i a de terra, e Fermin comença de despeirat... Aquel trabalh dessenat - dins lo vilatge, es tengut per fòl - ocuparà tota sa vida. Per çò que, aprèp aver fach ressorgir la tèrra e plantat de vinha e d'arbres fruchièrs, Fermin, tornat de la Granda Guèrra, entreprendra d'utilizar las pèiras de son camp per bastir una crana muralha que cencharà son domeni. Un òme e de pèiras. Es l'istòri mai simpla del monde. Tanben una de las mai polidas.

Revirada occitana de Joèl Bòrias

Assaber, a las legeiras, als legeires e als autres.

Amb aqueste roman futurista vos anatz retrobar lèu fach dintre la clòsca de mantun personatge, d’en primièr de dos gorillas (mascle e feme) « geneticamanent modificats » per l’intervencion del famós neurològue tolosan, somitat de la medecina, Kasimir Patatszczywski (se pronóncia exactament coma s’escriu)… e tanben de qualques autres qu’eles tanben avián res demandat. Aquesta istòria entortobilhada a plaser nos resèrva, camin fasent per carrièras, plaças e monuments de Tolosa, plan d’autras suspresas e un suspense de los que vos daissan sanglaçat.
Anatz crosar dins aquesta aventura que cambadeja alegrament entre sciéncia e politica-ficcion, una enquèsta policièra sus una sècta de dangieroses complotaires eles tanben entre las mans d’una sècta bailejada pel rival (maquiavelic) del brave professor.

Toute civilisation, toute société, a ses valeurs propres. Et les noms pour les dire. Ainsi en était-il aux XIIe et XIIIe siècles en pays d’oc. Les textes en attestent. Une traduction affaiblirait sens et contenu de Larguesa, Prètz, Mercé... Il en est de même de Paratge et Vilania, emblème patriotique pour l’un, véritable déchéance pour l’autre.
Cette étude fait le point à partir du corpus trobadorenc.

Luigi Pirandello (Agrigente 1867 – Roma 1936) es un autor italian, poèta, romancièr. Es subretot conegut per son teatre (Sièis personatges en quista d’autor) mas tanben coma novelista.

Son libre Novelle per un anno ten una plaça centrala dins son òbra. Faguèt l’escomesa d’escriure gaireben un conte per cada jorn de l’annada. Aquelas novèlas dison la realitat de la societat siciliana de son epòca : una societat en buta a de dificultats grandas mas ont l’escriveire fa sovent puntejar un trait umoristic. I trobam una part indirèctament autobiografica amb de racontes inspirats de las malparadas de sa quita vida (foguèt de longa acarat a la malautiá mentala de sa femna e l’entrepresa familiala d’expleitacion de sofre faguèt quincanèla). Mas i a tanben de retraits pastats d’umanitat que tòcan a l’universalitat. Las descripcions son d’una precision remirabla e l’escritura d’una finesa bèla. Aquí un ramelet de contes causits qu’ensaja de balhar una idèa d’aquela votz enfachinanta.

Domenge Commet qu’es comedian, palhassa, empontaire e autor de quauquas pèças de teatre.
Vadut dens las Lanas, de familha landesa de pura soca, de tostemps qu’a banhat dens la soa lenga mairau, lo parlar negue.

Quan Ràdio Cap a Cap que li perpausa d’escríver cronicas entad aquesta, dab estrambòrd qu’aderís ad aqueth projècte.