Explorar los documents (2024 total)

Lo colonèl Teyssier es plan conegut per sa carrièra militara e la defensa de la vila de Bitche en 1870-71. Mas devenguèt atanben un grand animator de la vida intellectuala d’Albi, quand se retirèt dins sa vila natala en 1880. De 1881 a 1916, foguèt president de la Societat de las Sciéncias, Arts e Bèlas Letras de Tarn. E escriguèt, per la revista de l’associacion, mai de trenta contes e racontes del país albigés. Quinze foguèron editats, en 1913, dins un recuèlh titolat Contes choisis en langue albigeoise.

Lo Centre Cultural Occitan de l’Albigés vos prepausa una version en grafia normalizada de l’ensemble des contes e racontes del colonèl.

La poésie des troubadours est un jardin ouvert où l’on cultive l’excellence, l’art de trobar dans toute sa splendeur, le chant, la joie, la jeunesse, les dames, le plaisir de trouver, et celui de chanter et de courtiser… pour que l’amour ne décline pas. Gérard Zuchetto nous entraîne dans les méandres de l’élaboration d’un art raffiné dont les chansons abordent les thèmes essentiels d’un mouvement culturel qui, au XIIe - XIIIe siècles, plonge ses racines dans le monde du sentiment… une façon d’élever l’homme du Moyen Age vers son avenir.

« Dins aqueste segond volume d'òbras poëticas, Gerard Zuchetto explòra los camins de la vida e espia a l'interior dels camins de l'anma umana. Los dos camins s'i butan, s'i tustan, s'i defugisson, s'i ligan e s'i entrebèscan, segon l'anar dels mots qu'an la lor sabiesa, rebatent l'anti-azard que Renat Nelli ne cantèt l'evidéncia discrèta. L'autor s'encamina dins los passes de Raimbaut d'Aurenga, se jogant dels quites mots que se jògan de nosautres, amb clartat dins çò mai clus e mistèri dins çò mai clar, segon un trobar franc e linde. Poèmas de maturitat e de joventut duradissa s'i encadenan armoniosament, pel mai grand plaser del lector. » Franc Bardou

Lo XIIe Congrès de l'Associacion internacionala d'estudis occitans (AIEO) se debanèt a Albi del 10 al 15 de julh de 2017. L'AIEO organiza un Congrès internacional cada tres ans amb un tèma general. Per aquela edicion coordonada per l'Universitat Tolosa-Joan Jaurès, los qualques 200 cercaires venguts del mon entièr, especialistas de lenga, literatura, lingüitica, istòria, antropologia, musica... orientèron lors trabalhs dins caduna d'aquelas disciplinas a l'entorn de las nocions de « fidelitats e dissidéncias » per referéncia a la Crosada contra los Albigeses.

Fernand Barrué foguèt un poèta discrèt, pauc publicat dins sa vida e oblidat aprèp sa mòrt. Nascut a Levinhac en 1891, mòrt a Riumas en 1956, doas comunas gasconas del bacin de Sava (31), faguèt lo professor de matematicas als Sarrasins puèi a Castras, davant de se retirar dins son ròdol natal. Per reparar un injust oblit, publicam sos tres recuèlhs poetics occitans. Lo primièr, Pecics de vida vidanta, es escrich dins lo lengadocian del país castrés. Compausat pendent la guèrra, claus de poèmas « d'actualitat », denonciant l'Ocupacion, lo mercat negre, la misèria dels temps. Claus tanben de poèmas de sovenirs sul vilatge d'enfança, las sasons e los jòcs, los trabalhs e los jorns. Aquò's dins son segond recuèlh, Poscosas arantèlas d'un calelh escantit, que Barrué agandís la maduretat poetica en tornant paradoxalament a son gascon d'enfança. Afranquida de las règlas de versificacion, aquela seguida poetica es escricha jol signe de l'aiga : aiga mòrta dels canals e dels estanhs, aiga viva de Sava. Lo fil de l'aiga se trena amb lo fil del temps e nos empòrta dins lo gorg final coma en cò d'Apollinaire. Regrèts de las amors mòrtas, negror e languison, solesa e polsa d'una vida sul descreis s'exprimisson dins una fluida musicalitat : « E la posca capèra lo vièlh remembre mòrt / Dins las cendres fredas deu paure còr. » Car Barrué èra tanben un musician que jogava de mai d'un instrument, coma n'atèstan los sèt brèus poèmas del darrièr recuèlh, Musica.

Clarís es una dròlla plan curiosa ; li agrada d'anar vistalhar lo papet, a la bòria. Uèi, aqueste li prepausa un jòc de devinalhas per ajudar Clarís dins sa descubèrta dels detalhs de la vida d'aquelas bèstas.

Participatz, vos tanben an aqueste jòc, que, fin finala, es pas de bon far !...

Rosina sap sa poësia de per còr mas tre que la ditz davant tota la classa, ven tarriblament roja e las cambas li flaquejan. Çaquelà, un jorn, gràcia a Lilina, sa novèla copina, tot va cambiar...
Serà per que totas doas an « un solelh sul cap » ?